بهترین اسمی که صدا شدم
باش تا بشه
زمان انقدر لات هست که بگم : ببین این "بالاخره یه روز..." . (منظورم از ... یه چیز خاص یا یه حرف زشت نیست.) حرف چرت و سر کارییه. هیچ وقت نباید این طور انتظار داشت. چرا امروز نه؟ چرا حتما فردا آره؟ چرا بالاخره یه روز برمیگرده؟ میفهمه؟ بهش میگم؟ میبینمش؟ نمی دونم...هزار تا ازین درام های مسخره که همه ی آدم های جلف بهش اعتقاد دارن و مجبورن برای تحققش متوهم بشن.
دوست دارم خیلی ها دوباره برگردند و خیلی ها هم شروع کنند به وبلاگ نویسی. برای شروع این حرکت امیدوارم پیشش انقدر اعتبار داشته باشم که علی پاک نیت عزیز دعوتم رو قبول کنه و وبلاگش رو دوباره به را کنه.
مهرباني ناگاه از ضعف ناشي مي شود و آخرين و احمقانه ترين سلاح انساهاست.
به استثناء سیلی ای که در کودکی به صورت دختر عموی بزرگتر ازخودم نواختم فروتنانه حاضرم بایستم و انسان ها تمام کارهایی را که با آنها کردم را البته دقیقا به همان شکل و شدت تلافی کنند. مدعی ها خبرم کنند. خوشحال می شوم. از پذیرفتن تلافی های ناشی شده ازبرداشت های تخیلی خواهران معذورم.
تازه فهمیدم بهترین فیلمی که دیدم همون سوته دلانه. فقط اونجاست که می شه تو شصت و دو ...هفت تو همون دست اول پر شد. همون جاست که دکتر خیلی ها رو می فرسته خونه بخت. اون جاست که برق می ره. فقط تو فیلمی مثل سوته دلان کله سنگکی از کله تافتونی ها بهتر می میره. اون جا تو پیت از شیر خر تا گوشت آدمیزاد پیدا می شه. اونجا می شه زد تو گوشه متقلب. می شه با دندون ساعت کشید. یه ربع داریم به سه و نیم. اونجا می شه گفت دروغگو دشمن خداست ..خدا چقدر دشمن داری.ما ها هم که دوستتیم یه مشت علیل و مریض و کله سنگکی ایم که تو بهمون دشمنی کردی.فقط تو سوته دلان یه دختر ناحیه ای می تونه تو گاوداری مثل گنجشک زندگی کنه .ماچت کنم؟ماچت کنم؟ماچت کنم؟
الا ای پیر فرزانه مکن عیبم ز میخانه که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم.
ما آزمودیم دراین شهر...حالا دستم رو دراز می کنم اون ور طاقچه. می رم بلاد غربت
